escape20 2 Takipçi | 2 Takip
Kategorilerim

okumak istediklerim

yazdıklarım

beğendiklerim

Diğer İçeriklerim (26)
Tüm içeriklerim
Takipçilerim (2)

Sonsuzluğa İlk Adım

2012-11-23 23:14:00
Sonsuzluğa İlk Adım |  görsel 1

Denize vurgundu çocuk

Göz alabildiğine maviliğe vurgundu

Gözü denizden başkasını görmüyordu

Oysa kumsalda ailesi, sevenleri, arkadaşları bekliyordu onu

Ama o…

 

Görmüyordu kimseyi, tapıyordu adeta denize

Dalgaların sesine, ayın yakamozuna, her şeyine

Çok çağırdı kumsaldakiler onu

Bak dediler, deniz sadece senin değil

Balıkların, gemilerin ve tüm insanların da denizi o

Ve çocuğun beyninde şimşekler çaktı

Sanki denizi her şeyden kıskandı

O yalnız kendisinin olmalıydı

 

Derken bir gün çocuğun aklına bir fikir geldi

Cenneti keşfetmişçesine sevindi

Tüm denizin etrafına büyük bir sur yapacaktı

Kumsaldakiler engel olmak istediler, çok çabaladılar

Ama nafile…

 

Çocuk artık yemek yemiyor, su içmiyordu

Kumsaldakilerin yüzüne bile bakmıyordu

Hâlbuki ne yürekler çarpıyordu onun için

Ama onun tek bir amacı vardı

Büyük suru tamamlamak

 

Ve bitti bir gün

Belki tüm denizi çevreleyemedi ama

Göz alabildiğine mavilikler onundu artık

 

Derken bir gün kabardı deniz

İsyan edercesine

Yükseldi, yükseldi

Ve birden yıktı tüm surları

Çocuk şaşkındı

Varlığının sebebi gördüğü deniz parmaklarının arasından akıp gidiyordu sanki

Çocuk kaçtı çok uzaklara gitmek istedi

Ama gözleri hep arkasındaydı

 

Deniz kalıbından taşmıştı adeta

Yalnız bırakmıştı çocuğu bu dünyada

İşte o an çocuk anladı kumsaldakilerin değerini

Kararlıydı, artık bütün yüreği onlarındı

Fakat birden durdu sanki her şey

 

Artık adım atamıyordu

Karardı tüm dünyası

Sanki birden damarlarındaki kan dondu

Ama gözleri oradaydı

Gözyaşları en az derin kadar coşkun;

Göz pınarları zincirini kırmış bir canavar gibi hücuma geçmişti sanki

 

Ve hala gözleri oradaydı

Kumsalda…

O dev dalgalar yuttu önce annesini. Sonra babasını

Derken kardeşinin haykırışı duyuldu ”İmdat! İmdat!” diye

 

Bir kaçış vardı kumsalda

Şimdi de arkadaşları kaçmaya çalışıyordu dev dalgalardan

Ama nafile, onları da teker teker koynuna aldı deniz

Çocuk o zaman anladı kaybettiklerinin değerini

Düşünceleri onu sanki dondurmuştu

 

Dalgalar giderek yaklaşıyordu kendisine

Ama o atamıyordu bir adım dahi

Yaşadığının tek kanıtı akan gözyaşlarıydı

İnsanlar kaçarken ona çarpıp geçiyordu

Ama hissetmiyordu o hiç bir şeyi

Beyninde kalp atışlarının sesini duyuyordu sadece

Tüm benliğini kaplayan o ses

 

İşte hiç bir şey kalmamıştı elinde şu fani dünyadan eser

Her şeyi yok olmuştu birkaç dakikada

Ve dalgalar hala aynı hızla geliyordu

Önüne alıp sürüklüyordu her şeyi

Evleri, arabaları, insanları…

 

Sonunda geldi dalgalar onun da yanına

Hiç bir şey konuşamıyordu, nefes de almıyordu

Gözyaşları da durmuştu artık

 

Ve vücudunda hissetti o soğukluğu

Deniz almıştı onu da içine

Bu kargaşa içinde tek bir şey yapabildi

Büyük bir haykırıştı bu ”AH ÖLÜM” diye

İşte teslim etti ruhunu

Ve kaybettiklerini geri kazanmak için hiçbir fırsat olmayan o dönüşsüz uzun yola

Atıldı ilk adım… 

0
0
0
Yorum Yaz